31 mei 2010 musical awards - column van ellen bij avro musical / lees hier het origineel

iedere week lees je op musical.avro.nl een column van iemand uit de musicalwereld. deze vier weken tellen we met de genomineerden af naar het john kraaijkamp musical awards gala. ellen evers is genomineerd in de categorie beste vrouwelijke bijrol in een kleine productie voor haar rol in the full monty.

of ik een column wil schrijven.
ja hoor, voorlopig zit ik toch zonder werk, dus tijd zat.
had je gedroomd! wat kan een mens het toch druk hebben met sportschool, audities, chiropractor, op bezoek bij mams en verwaarloosde vrienden, op de valreep shows bekijken, spaanse les, koken, de inrichting van de woonkamer veranderen, klussen in de tuin, wassen, strijken of simpelweg kontkrabben en navelstaren.
maar dat zal allemaal even moeten wachten, want de plicht roept;
ik ga een column schrijven!!!

nee hoor, het hoeft niet over de nominatie voor beste vrouwelijke bijrol in een kleine musical productie te gaan. dat is dan alvast een pak van mijn hart, want wat zou ik daar over moeten schrijven?
dat zo'n nominatie het beste en het slechtste in me naar boven brengt?
bah!
want ja, ik heb natuurlijk al een award.
gekregen in 2003 voor mijn vertolking van de rol van koningin anna in de drie musketiers.
dus ik weet hoe het voelt om genomineerd te worden en 'm te krijgen.
tijdens het eindapplaus worden we, voor de ogen van een volle zaal, overvallen door een cameraploeg en hans van willigenburg.
de lieve, spontane reacties van collega's na de bekendmaking.
het piekeren over een eventuele speech.
oefenen op het toilet.
dan de avond zelf:
een camera op mijn hoofd gericht, in spanning wachten op het verlossende woord van Carlo Boszhard, die de envelop mag openen.
(SCHIET NOU TOCH EENS OP MAN; IK POEP IN MIJN BROEK!!!)
"en de award voor beste ................... gaat naar............. ELLEN EVERS!!!!!!!:
dan komt het moeilijkste: zonder vallen of uitglijden dat toneel op.
proberen iedereen te bedanken in 3 seconden
niet huilen; dat is hysterisch,
niet grappig doen; dat doen anderen beter.
niet te intelligent over willen komen; dat staat dom.
en alsjeblieft niet spiritueel doen en zeker niet slijmerig!!!
mijn dankwoord haalt het nrc; ook leuk.

iik weet ook hoe het voelt om, een jaar later, weer genomineerd te zijn, voor mijn vertolking van de rol van tanya in mamma mia.
tijdens het eindapplaus worden we, voor de ogen van een volle zaal, overvallen door een cameraploeg en ditmaal tooske.
mijn lieve collega doris baaten, wordt in de zelfde categorie genomineerd!
mijn maatje wordt ineens mijn rivaal.
maar dat is lelijk!
want mijn ego gaat dan vergelijken en nare dingen denken over mijn maatje.
want mijn ego wil altijd hebben, hebben, hebben.
ten koste van alles en iedereen, zelfs als het onterecht is.
de enorm ontwikkelde, spirituele engel in mij moet dat allemaal weer zien te relativeren en mijn ego voorhouden dat doris die award ook verdient en dat ik er al eentje heb en dat ik een ander ook eens iets moet gunnen!!!
en daar lig ik geestelijk dan helemaal van in spagaat!!!!!!
natuurlijk laat ik dat allemaal niet merken, nee zeg, ben je gek?
professioneel zijn, lief lachen naar de camera en geen spier vertrekken als de award ons beider neus voorbij gaat!!!!!!!!!
gut, gut, gut, wat gunnen we het die mevrouw die de aap speelt in de Lion King.
wat heeft die nou aan zo'n ding in Afrika?????????

ik weet ook hoe het is om helemaal niet genomineerd te worden en alle andere hoofdrolspelers wel.
tijdens het eindapplaus van turks fruit worden we voor de ogen van een volle zaal, wederom overvallen door een cameraploeg en ditmaal maxim bezembinder (ja ja, het wordt steeds meer)
ik reken er echt volledig op om genomineerd te worden daar ik in alle bescheidenheid vind dat ik het erg goed heb gedaan :-)
nadat de eerste twee nominaties bekend zijn gemaakt, krijg ik ter plekke medelijden met mijn overgebleven derde collega, sjoerd pleijsier. Ik vind het zo sneu voor hem dat hij niet wordt genomineerd!!!
daar komt maxim bezembinder mijn kant al op!!!
met de envelop in zijn hand, kijkt hij me vriendelijk aan en loopt me straal voorbij.
ik weer lief lachen, als een boer met kiespijn. auw!!!

dus tja, wat zou ik over deze nominatie moeten schrijven?
dat het ontzettend leuk is dat ik genomineerd ben voor een rol in een productie waar ik met zoveel plezier heb gewerkt?
geen dag met tegenzin naar mijn werk gereden.
na de show altijd weer vrolijk en vol energie terug naar huis.
dat is wel eens anders geweest.
voor het eerst sinds jaren zowaar meer dan een traantje weggepinkt bij het afscheid van met name mijn lieve collega's bettina berger en wieke wiersma.
ruud de graaf en hans cornelissen produceren nu al een tijdje samen o.a. musicals en ik krijg de indruk dat ze het begrepen hebben. want of een productie nou een commercieel succes is of niet, waar het voor mij uiteindelijk altijd om gaat, is niet zozeer wat ik doe, maar met wie ik het doe.
op een of andere manier weten ze nu al twee keer op rij een ongelooflijk leuke cast samen te stellen (cabaret was ook al zo'n feest.
het is ook een prettig bedrijf om voor te werken, moet ik zeggen.
men is bereikbaar en zo niet, dan wordt er altijd terug gebeld.
een eventueel meningsverschil wordt goed uitgesproken; er is zowaar sprake van hoor en wederhoor.
er is geen ellebogenwerk op kantoor. Iedereen werkt met liefde voor het vak en is niet te beroerd om de handen uit de mouwen te steken.
gedurende het seizoen komt er ook regelmatig iemand kijken. Er is, wat je noemt oprechte interesse.
na de première geeft de regisseur (paul van ewijk; ook genomineerd!!!), de voorstelling uit handen.
hij komt nog wel een paar keer kijken, maar is altijd terughoudend en bescheiden met het geven van kritiek.
dat is fijn, heel erg fijn.
want door dat vertrouwen blijf ik trouw aan zijn visie en regie.
ik wil dat hij altijd terug blijft zien wat hij in de repetitieperiode tegen me gezegd heeft.
d us als ik dan toch een column mag schrijven wil ik best wel van de gelegenheid gebruik maken om iedereen van de graaf & cornelissen producties een veer in de reet te steken.
bij deze!

7 juni is het dan zover. nog maar een weekje slapen.
dan zit ik in mijn prachtige monique collignon jurk, met haar en make-up van rob wokke en mijn allerliefste lief john aan mijn zijde, bevallig te lachen naar de camera.
bettina berger, met wie ik dit seizoen lief en leed heb gedeeld, is in dezelfde categorie genomineerd.
jelka van houten, mijn dochter uit turks fruit, ook voor haar rol in dromen zijn bedrog. wat een geweldige voorstelling!!!
dorien haan, die ik heb zien schitteren in doe maar, maar helaas niet in ja zuster, nee zuster, sluit de ri.j
lig ik in spagaat?
jazeker; helaas ben ik mijn ego nog steeds niet ontstegen.
maar ik zal niet lachen als een boer met kiespijn als die malle award mijn neus voorbij gaat.
want inmiddels ben ik gelukkig wel zover dat ik graag "verlies" van getalenteerde moordwijven.

 

<<< terug